در سال ۱۹۹۷، سازمان ملل متحد اجلاسی را در شهر کیوتوی ژاپن برگزار کرد. نتیجه این اجلاس تنظیم معاهده در مورد کاهش گازهای گلخانه بود. پیمان نامه ای که به پیمان کیوتو معروف شد.
بر اساس این پیمان نامه، کشورهای توسعه یافته از جمله ژاپن ملزم شدند که میزان خروج گازهای گلخانه ای خود را تا سال ۲۰۱۲ میلادی تا ۵.۲ درصد کاهش دهند. مبنای این کاهش میزان تولید گاز گلخانه ای در سال ۱۹۹۰ در آن کشورها ,   بر  ا ساس برنامه های سازمان بین المللی محیط زیست UNEP تا سال ۲۰۱۲ باید ۳۶ کشور صنعتی این پیمان نامه را امضا کنند و با اجرای این برنامه دی اکسید کربن یکی از مهمترین گازهای سازنده گازهای گلخانه ای ۴۰ بار در سطح جو کمتر خواهد شد.

تاکنون ۱۴۰ کشور این پیمان را امضا کرده اند اما هنوز آمریکا و استرالیا به آن نپیوسته اند. جرج بوش، رئیس جمهور آمریکا، معتقد است اجرای این پیمان زیان اقتصادی بزرگی برای آمریکا به بار می آورد زیرا ساختار صنعتی و کارخانه های این کشور به گونه ای است که بیشترین آلایندگی را در جهان دارد و اگر آمریکا بخواهد این ساختار را تغییربدهد سال ها طول می کشد.